Wirat - Ścieżka Mahadevi - joga żywiołów

Wirat - Ścieżka Mahadewi - joga żywiołów

"Prawdziwa religijność jawi się w ochranianiu i pielęgnacji skarbów Natury, piękna przyrody, w szacunku dla Matki Ziemi. Chroniąc piękno Natury chronisz boską iskrę mieszkającą w twym sercu. Mędrca poznajemy przez jego życie w jedności i harmonii z Naturą, z Matką Ziemią. Czystość wnętrza, ciała, umysłu i uczuć promieniuje na zewnątrz jako czystość wód, powietrza, gleby. Ludzie prawdziwie religijni wiedzą, że Bóg mieszka tak w niebie, jak i na ziemi. Dlatego szanują i ochraniają wszystko, co Bóg stworzył, w tym Matkę Ziemię." (Guru Ananda Śiw) 

WIRÂT to słowo sanskryckiego pochodzenia oznaczające Naturę - MOST do Boga. W naukach starożytnych mistyków, w szczególności zaś ryszich, Natura rozważana była jako most łączący człowieka z Bogiem. Wirât służy rozwinięciu kontaktu z Boskością poprzez rozwój kontaktu ze wszelkimi przejawami życia przyrody. 

Wirât, to inaczej mówiąc świadomość planetarna, świadomość planety Ziemi jako jedynego żywego organizmu, żywej i świadomej istoty. To świadomość całego życia jako jednego życia w skali planetarnej. Ludzie mają świadomość siebie, swojej rodziny, znajomych, sąsiedztwa, wsi lub miasta, czasem kraju lub kontynentu. Tutaj rozwijamy się w kierunku zdawania sobie sprawy, że cała ziemia to jedno życie i że to życie jest boskie (anielskie). 

Wirât to duchowa ekologia, droga wewnętrznej przemiany bazująca na mistycznych elementach czy żywiołach: ziemi, wodzie, ogniu, powietrzu i eterze. Most łączy żywioły wewnątrz ludzkiego ciała z żywiołami planetarnymi, a także żywioły psychiki z żywiołami psychiki planetarnej. W ten sposób może człowiek doświadczyć żywej obecności planety, jako duszy czy psyche.

Drzewo - tajemny symbol ezoteryki

Drzewo – Wielki Symbol Ezoteryki 

Mistrzowie duchowi i prorocy, awatarowie nazywają Drzewo przyjacielem człowieka, uosobieniem życia, zakazują ścinania drzew a nakazują sadzenie drzew wszędzie gdzie mieszkają ludzie. Drzewo posadzone i pielęgnowane jest symbolem ekologicznej i uduchowionej świadomości, a liderzy duchowego rozwoju, magii czy ezoteryki wielce polecają medytacje z drzewami. Pośród Indian drzewa były wielce szanowane jako źródło ożywczej i leczniczej energii, a także jako żywe świadomości, inni ludzie! Drzewo Życia, to symbol systemu nerwowego, a także systemu duchowego, który na podobieństwo drzewa, acz odwróconego znajduje się w każdym ludzkim organizmie. Joga zaleca odwrócone pozycje jak “stanie na głowie” lub “świeca” do medytacji, gdyż wtedy system oddechowy i nerwowy są podobne do drzew, z korzeniem wyrastającym z ziemi, gałęziami do góry, co wzmacnia kontakt z mocą Przyrody i Matki Ziemi. Mędrcy i Mistycy wszystkich kultur i narodów troszczą się o ochronę całej Przyrody, zdecydowanie przeciwstawiając się jej niszczeniu, bezsensownej eksploatacji i dewastacji. Mędrcy i szamani różnych narodów starają się chronić drzewa, ze wzmożoną siłą, zapobiegając ich wycinaniu, karczowaniu czy nawet oszpeceniu przez przycinanie. Nie jest uduchowioną osoba, która nie dba o ochronę przyrody, a szczególnie drzew, bo duch zawsze dba i ochrania to, co służy jako źródło sił życiowych, źródło energii życia i zdrowia. Produkcja tlenu przez drzewa jest wystarczającym, naukowym argumentem dla ochrony drzewostanu, nawet dla ateistów i najzimniejszych racjonalistów, tym bardziej dla mistyków!

Gayatri - pieśń światła bogini Matki Ziemi

Gāyatrî - Pieśń Światła  

Ludzkość od tysięcy lat zna ideał Bogini Matki Ziemi, słonecznej duszy całej przyrody i planety, super bogini ucieleśniającą Moc Światła. Odrodzenie pogłębionej duchowości obrazu mistycznej Bogini jest bardzo ważne dla zrównoważonego rozwoju duchowego całej ludzkości. Gāyatrî to Pieśń Światła, Mądrość Ziemi, Moc Światła i wiele jeszcze innych wspaniałych określeń oddających fenomen Boga-Kobiety, czyli Bogini, nie niższej i nie wyższej, ale partnersko równej części Boskiej Pary Rodzicielskiej. Wiele zła jakie dzieje się w ludzkich społeczeństwach pochodzi z tego, że zapomina się o wewnętrznej strukturze Bóstwa jako Boskiej, Niebiańskiej Pary, Boga i Bogini! Starożytni Bóstwa czcili bezosobowo jako Wielkiego Ducha, ani męskiego ani żeńskiego jednak jednocześnie osobowo jako doskonały ideał wzorcowej Pary, jako Boga oraz Bogini, którzy mają jednaką władzę i prawa, a przy tym stanowią zupełną Harmonię.

Długotrwałe ziemskie pary rodziców żyjące w zgodzie i harmonii dawano za wzór współżycia i współistnienia na sposób Niebiański. Jeśli ludziom nie jest łatwo stwarzać długotrwałe więzy miłosne, bardzo zjednoczone i harmonijne pary, to nie są zbyt uduchowieni. Pomocą dla ludzkości jest oczyszczanie się z pomocą Medytacji i Światła doskonale generowanej i wzmacnianej przez dźwięki Gāyatrî-Mantry, która opisuje i przywołuje żeńską Boskość Światła. Słowa i znaczenie tej bodaj najstarszej z powszechnie używanych inwokacji, modlitw i mantramów są ogólnie znane, chociaż można ciągle pogłębiać zrozumienie tego, co przychodzi z czasem praktykowania. Normą jest wśród ludzi poszukujących uduchowienia, że praktykuje się recytacje Gāyatrî-Mantram 2 lub 3 razy dziennie po 108 x na różańcu z nasion drzewa rudraksza, który daje ochronę przed złem. Bardzo początkujący mogą zacząć chociaż jeden cykl o świcie czy poranku, kiedy energia Ziemi i Słońca są w harmonii i dużym natężeniu. Dobrze jest kultywować Gāyatrî jako modlitwę przed jedzeniem czy po spożyciu posiłku, przed rozpoczęciem podróży, albo z okazji podpisywania ważnego kontraktu w przedsiębiorstwie.

Duchowość i religia - Rozwój duchowy

Duchowość i religia, a Rozwój Duchowy człowieka

Duchowość to postępowanie według Ducha i nieustanne odkrywanie "nowości" Boga. To życie na wzór Mesjasza, Kalkina czy Chrystusa, Kryszny czy Buddy. Człowiek podejmując wędrówkę w głąb siebie, odkrywa i przyjmuje dar życia z Bogiem, w Bogu i dla Boga. Bóg w Biblii to Elohim JHWH, w Indii Brahman. Duchowość w Indii nazywana jest Daiwam, jednak częściej na Wschodzie znajdziemy termin Sanatana Dharma oznaczający zbiór Reguł Życia Duchowego, nauki i praktyki dla ludzi Ścieżki Duchowej. Duchowość nie zaczyna się i nie kończy na modlitwie czy medytacji, lecz obejmuje każdy moment naszego życia. Człowiek duchowy, uległy i posłuszny Duchowi Bożemu, potrafi na sposób Boży kierować swoim życiem. Z wdzięcznością przyjmuje codzienność. Otwiera się na Boga żyjącego w drugim człowieku. Miłuje Dawcę Życia i z tego Boskiego Źródła czerpie szczęście. 

"Ach! ileż dusz doszłoby do świętości, gdyby były należycie prowadzone. Wiem, że Dobry Bóg nie potrzebuje nikogo, aby mógł dopełnić swojego dzieła, niemniej jednak, tak jak pozwala On zręcznemu ogrodnikowi wyhodować rzadkie i delikatne rośliny, dając mu potrzebną do tego umiejętność, sobie zaś rezerwując troskę o użyźnianie ziemi, tak i On pragnie, by Mu pomagano w Boskiej uprawie dusz (A, 53r°)." - św. Teresa z Lisieux