Pokazywanie postów oznaczonych etykietą bóstwo. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą bóstwo. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 24 kwietnia 2017

Atlantyda - położenie i cywilizacja

Cywilizacja Atlantydów


Położenie Atlantydy
Z opisów Platona wynika, że wyspa, czy mały kontynent o nazwie Atlantyda, znajdował się, patrząc z Grecji, naprzeciwko słupów Herkulesa, czyli cieśniny Gibraltaru – pomiędzy Maroko a Hiszpanią. Z oczywistego punktu widzenia, można powiedzieć, że okolice Atlantydy, to należące aktualnie do Portugalii Wyspy Azory na Atlantyku, a także ich okolica; co prawda zatopiona, ale za to płytka w porównaniu z 10-12 razy głębszą resztą północnego Oceanu Atlantyckiego. Spojrzenie na mapę Atlantyku z naniesionymi głębokościami dna, przyjrzenie się zabytkom kultury Atlantydy na Azorach czy wysepce Flores w zupełności wystarcza do przyjęcia twierdzenia Platona w położeniu Atlantydy za oczywiste i słuszne. Legendy rdzennych mieszkańców wielkich wysp Ameryki Środkowej, jak Kuba i reszta Wielkich Antyli, to już dodatkowy dowód poprawności nauki Platona o Atlantydzie. Dużo więcej z czasem znajdą oceanografowie badając dno morskie kilkaset metrów po powierzchnią Atlantyku w okolicy Azorów, co jest płycizną wobec większych głębokości tego oceanu. Azory i ich okolice to właśnie coś, co z miejsca w Grecji, gdzie był i żył Platon, jest właśnie naprzeciwko słupów Herkulesa, Gibraltaru i to w przybliżeniu nawet zgodnie z proporcją odległości. Niewątpliwie żadna inna okolica nie leży od Grecji tak dokładnie naprzeciwko Gibraltaru, słupów Herkulesa i jakoś czcze spekulacje osób nawiedzonych i urojeniowych nie mają racji bytu, bo ignorują zasadniczą prawdziwość wypowiedzi Platona w kwestiach materialnych. Grecy dużo żeglowali, a wiadomo, że podanie dokładnie kierunku w tej materii, w sposób oczywisty i jasny ma pierwszorzędne znaczenie, choć oczywiście nie widać tego, co zatopione z powierzchni oceanu!

wtorek, 17 lutego 2015

Mahaśivaratri - Święto wszystkich joginów

Święto Wszystkich Joginów - Mahaśiwaratri




Każdego roku w końcu lutego lub na początku marca, w czasie tuż przed Nowiem Księżyca wszyscy jogini celebrują wielkie wspólne Święto – Dzień Jogina! Właściwie i dzień i noc, bo całonocne czuwanie poświęcone praktyce JOGI jest najistotniejszą częścią Mahaśiwaratri – Wielkiej Nocy Jogina Śiwa! Generalnie można przyjąć, że Dzień Jogina to doroczny festiwal w pierwszy Nów w znaku Ryby wedle astronomicznego kalendarza księżycowego, bo miesiąc luty/marzec to właśnie znak Ryby, Mina. Od wielu tysiącleci jest Mahaśiwaratri Dniem Joginów, Pustelników i Ascetów, a także Dniem Oczyszczenia Duszy na przedwiośniu! Mahaśiwaratri jest radosnym świętem wszystkich odłamów i tradycji JOGI, takim dniem jedności wszystkich jogicznych mistyków, poszukiwaczy prawdy, żarliwych ascetów i fakirów, siddhów cudotwórców. Mahaśiwaratri to też dzień odnowienia oblicza Ziemi, szacunku dla żywiołów i duchów przyrody, słowem Dzień Ziemi o wielu tysiącach lat tradycji. Radosne skupienie, posty na wodzie, dużo jogicznej praktyki, oddychania praniczne, mantrowania, pełne uwielbienia i ekstazy śpiewania, duchowe tańce joginów, wszystko to odbywa się w czasie Festiwalu Jogi. Świętowanie Nowiu Księżyca to prastara tradycja duchowa wszystkich indoeuropejczyków, w szczególności także całej kultury słowiańskiej. Nie przypadkowo Śiwa – Bóstwo, ideał doskonałego Mistrza Joginów ma we włosach sierp księżyca symbol Nowiu, symbol duchowej odnowy, odnowienia i zmierzania do pełni oświecenia! Ślady duchowej kultury Jogi, ślady celebracji Święta Joginów mamy i na Indonezji i w Egipcie, Sudanie czy Libii, także na Uralu, na Syberii czy w Środkowej Europie, Skandynawi, Grecji i Iberii (Hiszpania, Portugalia).