Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wiedza. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wiedza. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 23 stycznia 2017

Astrologiczna wiedza o żywiołach i czakrach

Astrologiczna wiedza o żywiołach i ćakrach





Człowiek może rozpocząć świadomą podróż duchową na wiele sposobów. Wielu poszukujących rozpoczyna ją od studiów wiedzy astrologicznej, a co za tym idzie od zdobywania wiedzy o wpływie władców (aniołów) Znaków Zodiaku na człowieka i społeczeństwo planety. Jest prawdą, że nie ma znaczenia od jakiej części sekretnej, wewnętrznej wiedzy człowiek zacznie, ale bardzo ważne jest, aby nie ustawał i dążył do poznania Boskiej Wiedzy w całej pełni. Wpływ Znaków Zodiaku czy raczej tak zwanych Duchów, Aniołów, które okrążają planetę na tle Nieba jest znany ludzkości od zarania jej dziejów. Jest to bardzo długi okres czasu zważywszy, że teraz mamy siódmą Manwantarę zwaną wiekiem Waiwaswata Mańu, a to jest okres 4 mln 320 tysięcy lat, który zmierza ku końcowi. Duchy Zodiaku obiegają Ziemię w przeciągu cyklu precesyjnego zwanego rokiem platońskim, który trwa od 18-36 tysięcy lat, a średnio około 24 tysięcy lat. Bieżący cykl trwa prawie 26 tysięcy lat, w czasie których Duchy Zodiaku obiegają cały niebieski zwierzyniec. Jeśli Słońce widoczne jest przez pryzmat jakiegoś Zodiakalnego Anioła, wtedy mówimy, że aktualnie ten Solarny Duch czy Promień jest uaktywniony i oddziaływuje potężnie na wszystkie formy życia.

środa, 4 stycznia 2017

Podstawowa wiedza o czakramach

Wiedza o ćakramach


Ćakry, ćakramy (błędne spolszczenie - czakramy) są jednym z bardziej tajemniczych tematów. Od stuleci w każdej szkole ezoterycznej, hermetycznej z tradycjami duchowego rozwoju temat ćakramów jest poruszany i zgłębiany. Siedmioramienny świecznik wspominany w Biblii to symbol światła wyobrażanego w ćakrach - doskonale znany wszystkim ludziom studiującym tajemną wiedzę. Duchowość euroazjatycka oparta jest na symbolice siedmiu stopni uczniowskiego wtajemniczenia oraz na symbolice siedmioducha i siedmiu ośrodków mocy. Terminologia sanskrycka nazywa ćakramami pewne obszary ukryte wewnątrz fizycznego ciała. Na wyższych planach świadomości są ukryte jako jako rzeczywiste organy wewnętrzne duszy, w sposób symboliczny tak zobrazowane na użytek bardzo głębokiej praktyki duchowej. Ćakram oznacza Krąg lub Okrąg, Koło i ma głębokie symboliczne znaczenie, zarówno w znaczeniu doskonałości jak i wartości hermetycznego kręgu wtajemniczenia. Siedem miejsc skupienia zwanych ćakramami jest najlepiej znanych w ludzkim ciele, a promieniowania ćakr jako suma tworzą całe biopole człowieka zwane aurą. 

Starożytni przywiązywali wielką wagę do sześciu ośrodków w ciele człowieka i siódmego, który jest ponad głową, ponad szczytem głowy. Wśród całej siódemki szczególnie mocno w praktykach duchowych używane są ośrodki w podbrzuszu poniżej pępka, w piersi pod środkiem mostka, oraz wewnątrz głowy ponad linią brwi! Ośrodek brzucha, serca i trzeciego oka to prawdopodobnie najczęściej poruszane ćakramy we wszystkich grupach i ruchach rozwoju wewnętrznego, psychotroniki czy w mistycznych, głębokich ruchach religijnej odnowy duchowej, psychicznej i fizycznej. Sześć ośrodków energii w ciele odpowiada w kolejności sześciu zmysłom, a za szósty zmysł, percepcję pozafizyczną odpowiada Ćakra wewnątrz głowy zwana Okiem Śiwa albo Okiem Horusa, postawionym w pionie w stosunku do fizycznych oczu, pod czołem, gdzie jest symbolicznie malowane. 

Ludziom różnych typów osobowości częstokroć jeden z Ćakramów odpowiada jako główne miejsce skupienia świadomości i poczucia siebie. Percepcja, czucie własnego środka ciężkości w podbrzuszu pod pępkiem wykorzystywane jest we wschodnich sztukach walki, także w indyjskiej Kalaŗpayat, matce duchowych sztuk walki. Głównym tematem medytacyjnym ośrodka w podbrzuszu jest żywioł wody, a także artyzm, smak i gust. Ludzie o usposobieniu religijnym i intuicyjnym najczęściej skupiają się w ośrodku sercowym, na środku piersi gdzieś od poziomu linii sutek w górę, a tematem kontemplacyjnym jest tu wiatr, oddech i czucie sytuacji, oraz miłosierdzie czy współczucie. Osoby o wybitnej umysłowości, pracujące rozumem, najczęściej spontanicznie koncentrują się wewnątrz głowy w obszarze Trzeciego, a raczej Pojedynczego Oka, bo tak ten szósty ośrodek zasadniczy zwykł był nazywać Mistrz Jezus, czego ślady zachowały się w Ewangeliach kanonicznych i apokryfach.

Sześć ośrodków w ciele to sześć miejsc skupienia się i koncentracji, które pasują do żywiołów, zmysłów, cech oraz wibracji liczb, gdyż ćakramy w podstawowym zobrazowaniu opisywane są jako subtelne organy duszy o wyglądzie pięknych kwiatów lotosu o określonej liczbie płatków. Padma, czyli Lotos to elementarne wyobrażenie ćakramów i każda szkoła Jogi, Tantry czy Ajurwedy. Uczenie o ćakramach rozpoczynamy od wyobrażenia sobie kwiatu rosnącego ku górze o określonej liczbie płatków. Gdy stoimy lub siedzimy prosto zawsze polecamy swoim uczniom wizualizowanie, wyobrażanie kwiatu z liczbową wibracją, kwiatu skierowanego kielichem ku górze. Ilość płatków, wibracja dźwiękowa wnętrza, centrum Lotosu, blask światła a nade wszystko właściwe umiejscowienie jednego z głównych lotosów wzdłuż centralnej pionowej linii ciała łączącej obszar łonowy ze szczytem głowy to są elementarnych podstawy, których nie wolno sobie zmieniać wedle własnego uznania. 

Główne ćakramy ciała położone są wzdłuż centralnego, pionowego kanału ciała znanego dobrze jako Suśumna albo Wadźra, który zaczyna się pomiędzy odbytem, a zewnętrznym narządem płciowym (łechtaczką u kobiet), a w ciele kończy na środku kopuły czaszki i skupiskami odpowiednich drobniejszych kanałów energii symbolizowanych płatkami kwiatu, w istocie aurami wibracji, które tam płyną.

Podstawowy Lotos, Padma Zbiornika, Naczynia Korzenia, Podstawy, to piękny kwiat o czterech płatkach. Gdy podczas praktyki siedzimy skrzyżnie na ziemi, możemy mieć wrażenie, że cały obszar łonowo-odbytowy spoczywa wewnątrz kwiatu Lotosu o czterech płatkach. Główną, elementarną praktyką służącą oczyszczaniu i rozwijaniu kwiatu Lotosu jest Bidźa Mantra, czyli odpowiednia wibracja związana z punktem środka, z centrum Ćakramu, a w przypadku tego lotosu zwanego Muladhara (Korzeniowy Zbiornik) jest to dźwięczna, głęboka sylaba LAM, wręcz dźwięk „L”, z bardzo krótkim „a” i unosowionym „m” w końcówce. Ważne, aby rezonans dźwięku wydobywał się autentycznie głęboko z bioder, łona czy kości ogonowej, do czego trzeba trochę ćwiczeń i wprawy. Jest to praktyka czyniona wibracją głosową, recytacją, bez której nie powinno się pracować z oczyszczaniem i rozwijaniem Lotosu, Ćakramu, gdyż właśnie dźwięk jest podstawą pracy z jakimkolwiek z Lotosów. 

Kto dba o rozwój Ćakramu, ten będzie sporo pracował z taką sylabą wzmagającą magnetyzm energii Ziemi, a także zmysł powonienia, węchu. Ćakra podstawy służy do percepcji energii płynącej z Ziemi jako planety, ale też jest siedzibą energii piasku i skał, elementu ziemi, a jest to energia o barwie żółtej. Mulādharā to siedziba mocy Kundalini, która jest mocą ufności, wiary i żarliwości religijnej powiązanej z żeńską naturą czy formą Boskości, z kultem Bogini. Ale nie wolno praktykować bez żarliwej czci ku wysokim Boginiom nieba i w szczególności ku żeńskiej postaci Boga Absolutu, co religia żydowska zwała pojęciem Szekinah, a indyjska tradycja pojęciami Śakti, Devi lub Amma. Bez religijnego kultu, żarliwej czci i oddania, ufności i wiary ku Bogu i Bogini, nie ma żadnej możliwości obudzenia Kuňďalini, choć można się nabawić rozmaitych psychodelicznych zjawisk i chorobliwych doznań. 

Kuňďalini to inaczej energia czy moc Macierzy, Matki Bożej, czyli Bogini, małżonki Boga Nieba, a zwana jest też ogniem ziemi. Drugi Lotos ma sześć płatków, w środku sylabę WAM, aby go oczyszczać i rozwijać, a jego żywiołem jest wspomniana już woda, zmysłem smak. Trzeci Lotos, położony pomiędzy pępkiem a mostkiem, na poziomie żołądka i splotu solarnego jest ośrodkiem o dziesięciu płatkach symbolizujących pięć zasad Jama i pięć zasad Nijamah, przykazań i sił moralnych, jego sylabą do intonowania w wibrującym sposób jest dźwięk RAM, jest to Lotos Ognia oraz zmysłu wzroku i zasady widzenia. Czwarty Lotos to potocznie ośrodek sercowy albo ośrodek pieśni duszy, ma dwanaście płatków związanych ze znakami zodiaku, które są prawdziwymi miesiącami słonecznego roku, a jego żywioł to wiatr, zmysł to dotyk (czucie), zaś dźwięk to JAM. Istotny symbol ośrodka serca to sześciopromienna Gwiazda znana mistyce chrześcijańskiej i żydowskiej jako Gwiazda Dawida.

Piąty Lotos znajduje się jako Wieniec (Dala) wokół podstawy szyi na szczycie tułowia, a ożywia się i rozwija dzięki mocnej i wibrującej sylabie HAM, zaś jego żywiołem jest eter, duch, przestrzeń, w sanskrycie Ākāśa. Ćakra Trzeciego Oka, właściwie Adźna (wym. adźnia), jako sylabę nasienną, źródłową, dzięki której może się oczyszczać, wzrastać i rozwijać ma sylabę OM, a jest to w brzmieniu właściwie zlanie dźwięków A, U i M w jednobrzmiącą wibrację niczym nucenie litery Ą (w języku polskim). Obraz Ćakry, właściwie Lotosu o dwóch płatkach, jest najczęściej podawanym dla początkujących, a jest to siedziba Szóstego Zmysłu, Miłości i Mądrości czy lepiej Oddania i Mądrości. Każdy, kto chce rozwijać Trzecie Oko rzeczywiście winien przez lata pracować z wibrowaniem sylaby Om z pomocą głosu wzdłuż Sushumńa aż do głowy, bo innej metody jak wibrowanie głosem po prostu nie ma. Rozwój siódmego ośrodka ponad głową rozpoczynamy od wibrowania dźwięku AIM, a jest to centrum Boskiej Woli wyobrażone jako Lotos o Tysiącu Płatków, do czego trzeba już bardziej doświadczonego GURU!


Zapraszamy na warsztaty rozwoju duchowego


© Wszelkie prawa do publikacji zastrzeżone przez: ezoteryka-magia-okultyzm.blogspot.com

czwartek, 15 grudnia 2016

Guruh - Przewodnicy duchowi - kolory dusz i praktyki drogi

Guruh - Przewodnk Duchowy



Już od zarania dziejów ludzie chcieli rozwijać się duchowo, szukali sobie nauczyciela czy mistrza, ale nieliczni studiują i szczerze akceptują warunki Uczniostwa, a te są od wieków niezmienne dla wszystkich rozumnych istot ludzkich. Człowiek powinien najpierw wzbudzić szczere pragnienie podążania za mistrzem - nauczycielem, za duchowym przewodnikiem w ziemskim życiu. Mistrzowie - posłańcy Niebios nieustannie testują kandydatów, a najkrótszy i najbardziej podstawowy okres testowania, to od roku do trzech lat. Jeżeli kandydaci na ucznia okażą się odpowiednimi, zostają przyjęci jako Uczniowie Braterstwa Światłości Hierarchii Mistrzów. Uczeń może nawet nie zauważyć pewnego testowania, kiedy odwiedza różnych Nauczycieli i Świętych w poszukiwaniu boskiej pomocy, uzdrowienia, łaski czy przewodnictwa. 

W całej historii ludzkości nigdy nie było łatwo zostać uczniem jakiegoś Mistrza, a wręcz przeciwnie, chętni musieli dokonać wielu starań i wysiłków, aby przejść pozytywnie przez wiele prób. O jakiż to zaszczyt być osobą zaakceptowaną i przyjętą, chociaż przez najskromniejszego Mistrza - Guru. Nie ma zbyt wielu dobrych duchowych mistrzów i nauczycieli, a są mistrzowie, którzy przyjmują do Aśramu nie więcej jak 70 osób. Kolejka do uczniostwa bardzo wielka, a Mistrzowie wybierają najlepszych spośród ludzi, dlatego niewielu dostępuje Uczniostwa. Jak to mówi Mistrz Morya w swych naukach: Wielu jest zainteresowanych, a nawet powołanych, ale niewielu jest Wybranych. Te same słowa znajdujemy w Naukach Jezusa, albowiem Mistrz Morya był jednym z Jego Nauczycieli.

Boskie sekrety i tajemnice boskiej wiedzy są dobrze chronione i strzeżone przez zjawisko naturalnej selekcji. Trzeba pamiętać, że planeta ludzi, Ziemia, opisywana jest jako świat przejściowy, gdzie jedni są w drodze upadku i pogrążania się. Tacy ludzie zsuwają po równi pochyłej w dół do jeszcze gorszych, piekielnych światów, a drudzy są w procesie ewolucji, wzrostu, rozwoju i wznoszenia. Dobre siły Światła kierujące tą planetą, dają szansę każdemu w życiu, kto upada, aby zatrzymał się, zawrócił i rozpoczął wędrówkę ku Niebiosom. Magiczna ścieżka duchowa jest drogą ewolucji, wzrostu i rozwoju, drogą pogłębiania wiedzy i rozumienia. Odwieczną Ścieżkę zawsze określano Drogą Światła, Miłości, Drogą Świętej Wiedzy, Harmonii czy Prawdy. Szczerość przyłączania do wspólnot pogłębionego życia duchowego, do Aśramu Mistrza jest bardzo ważna, a Hierarchia 144 tysięcy Oświeconych i wyzwolonych, anielskich istot czuwa zawsze nad całą ludzkością. 

Na Wschodzie mówią: "Jeżeli uczeń jest gotowy - znajdzie swego nauczyciela". Jeśli gdzieś pojawiają się ludzie gotowi do ich testowania i dojrzali, aby poddać ich próbom, przychodzi jeden z naszych posłańców, aby dokonać wyboru tych, którzy naprawdę mają nieskazitelne charaktery, gotowych do praktyki i służby oddania. Uczniostwo na Ścieżce Prawdy zawsze jest służbą duchowego oddania opartą na lojalności, honorze, czci i szacunku, szczerości, wierności, a przecież cnoty wytrwałości i cierpliwości należą do najistotniejszych! Wielkim jest mistrz udzielający inicjacyjnych duchowych praktyk w imieniu Boga, Aniołów, Świętych i swoich żyjących Nauczycieli, u których sam drogą uczniostwa wędrował Mistrzem się stając. Wielkie są też Rudrowe Awatary, Posłańcy z Niebios o anielskim obliczu, którzy przychodzą jako Mistrzowie i Święci, ale nie uczą się jak zwykli ludzie, lecz rozpoznawani i akceptowani jako zstąpieni z Niebios, w pełni gotowi do uczenia ludzi. 

Mistrzowie i Święci, Awatarowie – Przewodnicy Ludzkości i Narodów są tak samo hierarchicznie zorganizowani - jak w świecie dusz przewodnicy dla różnych klas, grup i stopni ewolucji dusz ludzkich, samoświadomych. O ile ludziom łatwiej przychodzi zaakceptowanie idei bycia duszą prowadzoną przez doradców, przewodników i nadzorców w czasie życia pomiędzy wcieleniami w sferze astro-mentalnej, o tyle dziwi Nas, że tylko bardziej rozwinięte ludzkie istoty zdają sobie sprawę, że duchowo tak samo urządzona jest Ziemia jak i Niebo. Ludzie wierzą, że ich dusza po śmierci odprowadzona jest do lepszego świata przez duchowych przewodników, nadzorców i uczona przez boskich nauczycieli, aby wyciągnąć lekcje z życia w kolejnej inkarnacji ziemskiego świata.  Całe życie na Ziemi od urodzin do śmierci ciała jest dużą lekcją dla Duszy w szkole życia. 

Dla ludzi żyjących na Ziemi jest przewidziana Hierarchia-Mistrzów Przewodników (Guruh), duchowych Doradców i Nauczycieli, bo ci, co są Nauczycielami Dusz w Zaświatach inkarnują się w życiu ziemskim dla służenia swoim podopiecznym Radą, Pomocą, Wsparciem oraz Duchowym Przewodnictwem. Takie Istoty to Anioły Niebiańskie, które ludzi przeprowadzają przez Wrota Śmierci i pomagają w życiu oraz nauce na wyższych planach bytu, schodzą razem ze swoimi podopiecznymi będąc na Ziemi żywymi Guru-Mistrzami, Nauczycielami Dusz Ludzkich. Jest to wiedza ezoteryczna znana od tysięcy lat, w całej historii ludzkości, a reguła hermetyczna, jak w górze tak i na dole, jak najbardziej obowiązuje. Czasem dziwimy się, że ludziom trudno dostrzec, że ich rzekomo astralny przewodnik posiada ludzkie ciało i jest żywym Guru, acz uczy też we śnie w czasie snów i w czasie wizji, tyle, że jako Boska Dusza!

Bywa jednak, że ludzie nie akceptują swoich, wyznaczonych im przez Boga ziemskich przewodników. Bywa i tak, że nie akceptują tych nauczycieli, którzy inkarnowali się w ich kraju, a szukają innych zza granicy, bo ci, wydają im się "lepsi", bardziej "duchowi" i mający moce siddhi. Niestety jest to iluzoryczne wrażenie, bo wielu jest oszustów podszywających się pod Niebiańskich Nauczycieli. Takie puste życie ludzi, którzy dają się nabierać oszustom, jest życiem ślepca, który nie widzi i daje się zwodzić iluzjom. Dusza jednak trochę czuje, że "coś jest" i pamięta trochę podstawowych nauk, które odbyła między wcieleniami, w świecie życia dusz – w astromentalnych powłokach, gdzie odbywał się bardzo długi proces reinkarnacyjny. Wszystkie te pomyłki mogą być z powodu lucyferycznej przypadkowości i wewnętrznej ignorancji, która nie pozwala na korzystanie z autoryzowanego, boskiego Przewodnictwa Guru, mistrza-nauczyciela żyjącego na Ziemi. 

Dla skorygowania swojego losu i zmniejszenia cierpienia całej planety, ludzie muszą poszukać prawdziwych przewodników i duchowych doradców, których wgląd sięga w cykle reinkarnacji, życia po śmierci i którzy mają pojęcie o inicjacyjnej Ścieżce Duchowego Rozwoju. Często, zwykli kapłani i duchowi różnych wyznań nie są adekwatni, nie mają wglądu i wiedzy, jeśli o masowe religie chodzi, choć czasem mogą być trochę pomocni. Prawdziwi nauczyciele nie podlizują się swoim uczniom, są raczej surowi i wymagający i uczą, że Ziemia jest planetą dualizmów: dobra i zła, światła i ciemności, prawdy i fałszu, miłości i nienawiści. Prawdziwi Guruh uczą, że nad własnym rozwojem duchowym trzeba się napracować i nic samo nie przyjdzie, ani nikt za ludzi tego nie zrobi. Prawdziwi nauczyciele korygują ostro błędy innych i ostrzegają przed oszustami zwodzącymi ludzi na manowce.

Joga jest drogą do zjednoczenia duszy ludzkiej z Bogiem, ze światem wyżej wymienionym, ale musi zawierać ćwiczenia oddechowe i wiele medytacji oraz posiadać inicjacyjny system przekazu. Inaczej, same ćwiczenia fizyczno-zdrowotne nie mają głębszej niż lecznicza wartości duchowej. U przełomu II/III tysiąclecia wielu rzekomo praktykuje jogę, ale jest to tylko pozór, gdyż nic ci ludzie nie wiedzą ani o celu, ani o praktyce jogi, krocząc ku czczej gimnastyce, co jest raczej uprymitywnieniem polegającym na kulcie ciała i nic nie wnosi dla rozwoju duszy. Wiele takich osób może powiedzieć, że przecież jeśli ciało się rozwija, to świadomość też, ale niestety ten proces jest odwrotny. To rozwój świadomości wpływa bardziej na wygląd naszego ciała i zdolność do podążania Drogą Duchowego Rozwoju pod kierunkiem Mistrza/Mistrzyni.

Szukajcie ludzie Guru-Nauczyciela, Doradcy, Przewodnika i Mistrza, który przyjmie was nie na chwilową terapię, ale na zawsze, na wszystkie wcielenia. Szukajcie takiego, który przyłączy was do Wspólnoty, Braterstwa Inicjowanych w Bogu Dusz. To jest nauka, która rozkwita w Epoce Wodnika. Kto chce uczyć innych, musi mieć świadomość odpowiedzialności za dusze uczonych ludzi przez wiele wcieleń i świadomość długotrwałych rezultatów. Każda dusza po śmierci ciała jest oczyszczona, uzdatniana, osądzona w mądry sposób i umiejscowiona w odpowiedniej klasie z podobnymi sobie w rozwoju, ale tylko Starsze Dusze, Rada Starszych Braci i Sióstr Ludzkości, Rada Oświeconych Mistrzów Miłości-Mądrości sprawuje nadzór i nauczanie pełniąc role Przewodników Duchowych prawdziwego rodzaju. Im bardziej nieświadomy jest człowiek procesu życia, którego fizyczna egzystencja jest małą cząstką, tym bardziej niski jest jego stopień ewolucji i rozwoju. 

Można powiedzieć, że trzy czwarte ludzkości to dusze młode, nierozwinięte, bezowocne, a tylko jedna czwarta pracuje jakoś nad swoim rozwojem i z lekcji losu wyciąga jakieś sensowne, choć ograniczone wnioski. Reszta śpi i trzeba pomagać w rozwoju budzących się, których falami zawsze jest sporo, choć bywają uziemiani, zniechęcani przez problemy osobiste, egoizm, złą rodzinę, czy religię, która im tego zabrania. Kto dojrzał już by nieść duchową pomoc młodszym siostrom i braciom, ludzkim duszom, ten spędza co dzień godziny na pracy posyłania błogosławiącej, świetlistej energii, srebrzysto-błękitnego promienia do miejsc i ludzi potrzebujących oczyszczenia i uzdrowienia. Tworzenie Trójkąta czy Stożka Światła ponad i wokół siebie, a także dla ochrony swego domu czy okolicy, rodziny, wioski to bardzo podstawowa praca dla osób które wyrosły ponad egotyczny astralizm i rozwijają prawidłowo mentalne pierwiastki Umysłu (Manasu), Jaźni. 

Bezinteresowne pomaganie innym ludziom na różne sposoby, to oznaka promyczków budzenia się młodych dusz ku wyższemu szczeblowi rozwoju. Kto medytuje sam dla siebie, ciągle spowity jest mrokami ciemnego egotyzmu, które generalnie degradują cały rodzaj ludzki i inne rasy istnień. Im mądrzejsza duchowo istota, tym więcej żółto-złocistego blasku w jej aurze, ale dopiero błękit pokazuje rozwój Mocy a fiolet przeistoczenie w Bezforemnego Ducha i Kosmiczną Wibrację poza zaświatami dusz foremnych, choć świetlistych. Białe Światło, dla niektórych szczyt rozwoju, to początek Drogi, ogólny blask Oczyszczonych Jaźni, Dusz, trzeba zawsze to pamiętać. 

Wyższy rozwój duchowy ma Siedem Stopni i odznaczają się one barwami, tęczowymi poblaskami aury wokół każdej duszy mającej postać. Przydatna jest praktyka oczyszczająca wnętrza czakramów z pomocą Białego Blasku (BB), ale i potrzebna jest wielka praca nad rozwojem kolorowych, tęczowych aspektów, które pokazują faktyczny stopień rozwoju duszy. Niebiosa, zaświaty oczyszczonych i odnowionych dusz, pełne są istot w bieli, ale to są zwykli inkarnujący mieszkańcy, często mało świadomi siebie, którzy odbyli pielgrzymkę pomiędzy wcieleniami i zbliżają się do kolejnej inkarnacji. Czystość dziecka, nawet obciążonego wadami karmicznymi wynika z obmycia takiej duszy w prysznicu niebiańskiego Białego Światła, które z Wyższego Źródła, od Boga i Bóstw Nieba pochodzi. Kto Drogą Duchową podąża, ten posiada Guru i przynależy do Grupy-Braterskiej Wspólnoty, i wiele praktykuje, uczy się, pomaga innym, młodszym braciom i siostrom w Drodze!
Zapraszamy na warsztaty rozwoju duchowego


© Wszelkie prawa do publikacji zastrzeżone przez: ezoteryka-magia-okultyzm.blogspot.com

czwartek, 17 listopada 2016

Mądrość, wiedza i moc szamana

Szaman to słowo pochodzi z Sanskrytu - języka staroindyjskiego, a za sprawą Arjów rozpowszechniło się w całej Euro-Azji - szczególnie na północ od Indii, na terenie wszystkich republik dawnego Związku Radzieckiego, a w szczególności na Syberii. Literki „Sz” i „S” w słowach na początku wyrazów często w Sanskrycie, języku Kriszna i Buddha, a także Zarathusztra czy Lao Tsy wymieniają się, dając ciekawe językowe zjawisko podwójnej pisowni słów i stąd występująca bardziej ludowa wersja „Szaman” oraz bardziej naukowa, liturgiczna wersja „Saman”, jaka częściej jest spotykana we współczesnych językach Indii, jak Hindi, które pochodzą z Sanskrytu. 

Szaman kojarzy się każdemu z rytualnym tańcem, wzniosłym śpiewem, intensywną recytacją formuł magicznych, w istocie Świętych Modlitw, z uzdrawianiem przez nakładanie rąk i wypędzaniem złych duchów, z władzą nad życiem i śmiercią do pewnego stopnia, a także nad siłami przyrody, żywiołami jak przywoływanie deszczu. Powszechnie znana jest umiejętność wykonywania oczyszczających i uzdrawiających rytuałów takich jak przechodzenie przez pole rozżarzonych węgli z ogniska, albo uzdrawiające kąpiele i zanurzenia w leczniczych wodach czystych rzek czy strumieni. Praca z połączeniem z Wyższą, Boską Jaźnią, Duszą, a także praca z Energiami Żywiołów oraz ze Światłem Ducha Życia (Prańa, Mana) to dobrze znane „szamańskie“ zagadnienia! 

wtorek, 24 września 2013

OKULTYZM




Okultyzm to doświadczanie istnienia tajemnych sił w przyrodzie i w człowieku oraz ogół związanych z nimi praktyk, których celem jest wykorzystanie ich dla dobra człowieka lub też wywarcie wpływu na ludzkie zachowania i przebieg zdarzeń w przyrodzie. Badaniami zjawisk okultystycznych zajmuje się parapsychologia. Najczęściej kojarzona tematyka okultystyczna to różdżkarstwo i wahadlarstwo, mediumizm i spirytyzm, astrologia, numerologia, anioły czy wieszczenie przyszłości. Do zainteresowania zjawiskami określanymi mianem okultyzmu w drugiej połowie XIX przyczynił się m.in. filozoficzny pragmatyzm W. Jamesa i intuicjonistyczna “filozofia życia” H. Bergsona, które w konsekwencji dały początek filozoficznemu spirytualizmowi drugiej połowy XIX i XX wieku oraz teozofii.