Szaman to słowo pochodzi z Sanskrytu - języka staroindyjskiego, a za sprawą Arjów rozpowszechniło się w całej Euro-Azji - szczególnie na północ od Indii, na terenie wszystkich republik dawnego Związku Radzieckiego, a w szczególności na Syberii. Literki „Sz” i „S” w słowach na początku wyrazów często w Sanskrycie, języku Kriszna i Buddha, a także Zarathusztra czy Lao Tsy wymieniają się, dając ciekawe językowe zjawisko podwójnej pisowni słów i stąd występująca bardziej ludowa wersja „Szaman” oraz bardziej naukowa, liturgiczna wersja „Saman”, jaka częściej jest spotykana we współczesnych językach Indii, jak Hindi, które pochodzą z Sanskrytu.
Szaman kojarzy się każdemu z rytualnym tańcem, wzniosłym śpiewem, intensywną recytacją formuł magicznych, w istocie Świętych Modlitw, z uzdrawianiem przez nakładanie rąk i wypędzaniem złych duchów, z władzą nad życiem i śmiercią do pewnego stopnia, a także nad siłami przyrody, żywiołami jak przywoływanie deszczu. Powszechnie znana jest umiejętność wykonywania oczyszczających i uzdrawiających rytuałów takich jak przechodzenie przez pole rozżarzonych węgli z ogniska, albo uzdrawiające kąpiele i zanurzenia w leczniczych wodach czystych rzek czy strumieni. Praca z połączeniem z Wyższą, Boską Jaźnią, Duszą, a także praca z Energiami Żywiołów oraz ze Światłem Ducha Życia (Prańa, Mana) to dobrze znane „szamańskie“ zagadnienia!
