Gagat - czarny węgiel - właściwości lecznicze i magiczne

 Gagat - czarny węgiel w produkcji biżuterii 

Gagat (ang. jet - czytaj: dżet) jest jedną z najcenniejszych odmian węgla stosowaną w jubilerstwie. Jest to odmiana węgla brunatnego o zbitej, jednorodnej budowie, która daje się łatwo obrabiać i polerować. Nazwa minerału pochodzi od rzymskiej nazwy miasta i rzeki Gagas w starożytnej Licji (Likji) w Azji Mniejszej (dzisiejsza Turcja), gdzie po raz pierwszy znaleziono gagat (grecka nazwa:lithos gagates czyli "kamień z Gagas", a z francuska "jajet"). Gagat zawiera w sobie różne domieszki takie jak: żelazo, siarka, chlor, glin, miedź, nikiel, potas, sód. Jest lekki, kruchy, miękki. Ma barwę czarną i wykazuje wyraźną podzielność, zgodną z pierwotną orientacja słojów drewna. Gagat jest łatwopalny, przy spalaniu wydziela charakterystyczny zapach. Podobnie jak bursztyn wykazuje właściwości elektrostatyczne, dlatego często mylnie nazywa się go „czarnym bursztynem”. 

Gagat powstał w środowisku wodnym, bez dostępu tlenu z uwęglenia drzew z rodziny araukarii, które powszechnie rosły w Europie przed 180 milionami lat (w jurze). Ostatecznie ukształtował się pod ciśnieniem warstw skalnych. W postaci niewielkich węglistych wkładek występuje w skałach osadowych. Występuje w Wielkiej Brytanii w hrabstwie Yorkshire, w okolicach Whitby. Gagat z tych okolic jest najbardziej ceniony i wedle odkryć archeologicznych - był używany jako ozdoba od ponad 15 tysięcy lat. W Średniowieczu, w Europie był wykorzystywany do produkcji różańców i krucyfiksów, szkatuł i biżuterii żałobnej. W Polsce, po klęsce powstania styczniowego kobiety nosiły czarną biżuterię - jako symbol utraconej ojczyzny.

Brosza - żałobna biżuteria z czasów powstania

Występuje też w USA w Wayne w Utah, we Francji Sainte-Colombesur-l’Hers w Aude, w Niemczech, Kanadzie, Turcji, Indiach, Chinach, Portugalii oraz Gruzji w regionie Tkibuli. W Polsce w rezerwacie przyrody Gagaty Sołtykowskie, spotykany w osadach jurajskich koło Odrowąża i Opoczna i w rejonie świętokrzyskim między Ostrowcem Świętokrzyskim, a Skarżyskiem-Kamienną.

Mądrość, wiedza i moc szamana

Szaman to słowo pochodzi z Sanskrytu - języka staroindyjskiego, a za sprawą Arjów rozpowszechniło się w całej Euro-Azji - szczególnie na północ od Indii, na terenie wszystkich republik dawnego Związku Radzieckiego, a w szczególności na Syberii. Literki „Sz” i „S” w słowach na początku wyrazów często w Sanskrycie, języku Kriszna i Buddha, a także Zarathusztra czy Lao Tsy wymieniają się, dając ciekawe językowe zjawisko podwójnej pisowni słów i stąd występująca bardziej ludowa wersja „Szaman” oraz bardziej naukowa, liturgiczna wersja „Saman”, jaka częściej jest spotykana we współczesnych językach Indii, jak Hindi, które pochodzą z Sanskrytu. 

Szaman kojarzy się każdemu z rytualnym tańcem, wzniosłym śpiewem, intensywną recytacją formuł magicznych, w istocie Świętych Modlitw, z uzdrawianiem przez nakładanie rąk i wypędzaniem złych duchów, z władzą nad życiem i śmiercią do pewnego stopnia, a także nad siłami przyrody, żywiołami jak przywoływanie deszczu. Powszechnie znana jest umiejętność wykonywania oczyszczających i uzdrawiających rytuałów takich jak przechodzenie przez pole rozżarzonych węgli z ogniska, albo uzdrawiające kąpiele i zanurzenia w leczniczych wodach czystych rzek czy strumieni. Praca z połączeniem z Wyższą, Boską Jaźnią, Duszą, a także praca z Energiami Żywiołów oraz ze Światłem Ducha Życia (Prańa, Mana) to dobrze znane „szamańskie“ zagadnienia!